tarih 11 mart 2011 Cuma. Telvizyonlardan canlı canlı dehşeti izledik. Japonyada 8.9 büyüklüğünde deprem oldu. Peşinden tsunami geldi. Daha sonra bir nükleer santral patladı. Hangisini anlatsam bilmiyorum. Tsunaminin gelişini canlı yayında tırnaklarımızı yiyerek seyrettik. Sabah hasta odasındaydım. Hiç bir şeyden haberim yoktu. Hasta odasındaki tv Japonyada deprem deyince tedaviyi bırakıp hemşire odasına koştum. Haberleri açtım. Az daha kalp krizi geçirecektim. Japonyada 9 büyüklüğünde deprem olmuş, tsunami vurmuş,nükleer santral patlamış ve tüm bunların ortasında canım arkadaşım sevgi iki yavrusu ve eşi ile kalmıştı. Rengim uçtu. Olduğum yere çöktüm resmen. Mideme kramplar girdi. Hemen demeti aradım. Oda ağladı ağlayacak vaziyetteydi. Hastanede net kısıtlı kullanıldığı için sevgiyede ulaşamıyorduk. Allahım dedim İnşaallah bir şey olmamıştır. Arabistandaki arkadaşım Hasrete mail gönderdim. Sevgiye ulaşamıyorum diye. Bir yandanda sevgiye mail atıp durdum. Hasret sabaha karşı mail gönderdi bana. İyilermiş diye. Gün boyunca tv ye yapıştım resmen. Tsunaminin saatte 500 km hızla gelişini çaresiz ve kalbimiz durarak seyrettik. 2 gün boyunca sersemledim . Şok oldu bütün dünya. Bu deprem ve beraberindeki felaketler başka bir yerde olsaydı yıkımı düşünemiyorum. Canım arkadaşım sevgi ne yapacağını şaşırmış. Bana bir mail atmışki sormayın. ''Arzu ölürsem hakkını helal et demiş.'' Maili okuyunca kalbime bıçak saplandı. Ağlamaktan bir hal oldum. Ne zormuş felaketi canlı canlı yaşamak. İnşaallah geçmiş bitmiştir artık. Japonlara hem geçmiş olsun diyorum hemde sağlam binalar yaparak sevgimi korudukları için teşekkür ediyorum.
